Schrap de harde limiet van 21 miljoen munten en laat het aanbod jaarlijks een beetje groeien: dat opperde Eli Ben-Sasson, medeoprichter en CEO van StarkWare, het bedrijf achter Starknet. In een bericht op X betoogde hij dat het vaste plafond op termijn niet houdbaar is, omdat gebruikers hun private keys blijven kwijtraken. Zijn voorstel: vervang de vaste limiet door een maximale uitgifte van 4 procent per jaar.
Kerncijfers
- Voorgestelde jaarlijkse uitgifte: maximaal 4%
- Huidige limiet: 21 miljoen BTC
- Geschat permanent verloren: 2,3 tot 4 miljoen BTC
- Effectief circulerend aanbod: circa 16 tot 17 miljoen BTC
Waarom verloren sleutels de kern van zijn betoog vormen
De redenering van Ben-Sasson draait om een simpel maar oncomfortabel feit. Bitcoin kent geen wachtwoordherstel. Raak je je private key kwijt, dan blijven de munten op de blockchain staan, maar niemand kan ze ooit nog verplaatsen. Die coins zijn dus feitelijk uit de omloop verdwenen. Volgens schattingen van hardwareportemonnee-maker Ledger is tussen de 2,3 en 3,7 miljoen BTC permanent verloren, en sommige rapporten leggen de lat richting 4 miljoen. Ben-Sasson trekt die lijn door naar de verre toekomst: naarmate de tijd verstrijkt raken er steeds meer sleutels zoek, tot in het uiterste geval alles onbereikbaar wordt.
Zijn oplossing verkoopt hij niet als vrijbrief voor ongebreidelde geldontwaarding. Hij koppelt de 4 procent aan de mondiale bevolkingsgroei, zodat er volgens hem genoeg munten in omloop blijven zonder dat Bitcoin zijn schaarste verliest. Het gaat hem om een duidelijke, voorspelbare regel met een bovengrens, niet om open inflatie.
De maximalisten trekken meteen van leer
De reacties lieten zich raden. Op X regende het kritiek van Bitcoin-gebruikers die de limiet van 21 miljoen zien als het fundament onder de waarde van de munt. Wie daaraan morrelt, zo luidt het verwijt, maakt van Bitcoin gewoon weer een altcoin. Een veelgehoord tegenargument gaat over deelbaarheid: een bitcoin valt uiteen in 2,1 quadriljoen satoshis, ruim genoeg om betalingen mee te doen, ook als hele bitcoins schaarser worden.
Ben-Sasson kaatste die bal terug. Ook die satoshis neigen op de lange termijn naar nul als er sleutels verloren blijven gaan, redeneerde hij. In de klassieke Bitcoin-visie zijn verloren munten trouwens geen probleem maar juist een cadeautje: het resterende aanbod wordt schaarser, wat de overgebleven houders ten goede komt. Precies dat idee stak eerder de kop op bij Michael Saylor van Strategy, die sprak over het verbranden van zijn eigen private keys als bijdrage aan de andere houders, zonder daar een harde belofte aan te verbinden.
Zcash biedt een middenweg
Interessanter dan de loopgravenoorlog is het alternatief dat Zcash-oprichter Bryce “Zooko” Wilcox inbracht. Hij wees op het voorgestelde Network Sustainability Mechanism, waarbij gebruikers ZEC kunnen verbranden en die munten geleidelijk opnieuw worden uitgekeerd als toekomstige beloningen. Het plafond blijft daarbij intact.
Dat verschil is precies waar het om draait. Waar Ben-Sasson de bovengrens loslaat, houdt het Zcash-model de vaste limiet overeind en probeert het tegelijk de vergoeding voor miners op peil te houden. Voor wie de techniek volgt: het is een poging om het langetermijnprobleem van de minersbeloningen op te lossen zonder de belofte van een eindige voorraad te breken.
| Aanpak | Voorstel Ben-Sasson | Zcash-model |
|---|---|---|
| Vaste limiet | Losgelaten | Blijft intact |
| Uitgifte | Maximaal 4% per jaar | Verbranden en heruitgeven |
| Doel | Verlies compenseren | Miners belonen |
Waarom dit vrijwel zeker theorie blijft
Los van de vraag wie gelijk heeft, botst het voorstel op een keiharde praktische muur. Een wijziging aan het aanbod van Bitcoin vraagt om brede consensus. Ontwikkelaars kunnen code voorstellen, maar node-operators, miners, beurzen, walletaanbieders en gebruikers moeten er samen mee instemmen voordat het netwerk zoiets accepteert. Juist op het punt van de geldpolitiek hebben Bitcoin-gebruikers keer op keer laten zien dat ze niets willen veranderen. Dit debat verlegt de aandacht van schaalbaarheid naar monetair beleid, en dat is nu net het terrein waar de gemeenschap het minst beweeglijk is.
Wat blijft hangen, is de ongemakkelijke vraag die Ben-Sasson stelt: “Capping the supply of Bitcoin at 21M doesn’t make sense. Because over time, keys will be lost.” Je hoeft het niet met zijn oplossing eens te zijn om te erkennen dat het onderliggende punt, een langzaam leeglopend aanbod over een horizon van eeuwen, een reëel gedachte-experiment is.
